Rond 4 en 5mei was de meest gestelde vraag, met name aan jongeren: “Wat betekent vrijheid voor jou”? Vaak was het antwoord: “Dat ik mag zijn, wie ik ben”, en: “Dat ik mag doen wat ik wil doen”. De interviewers namen genoegen met die antwoorden, wellicht omdat ze al tevreden waren dat er
überhaupt een antwoord gegeven werd. Maar wacht even: zijn dit niet de typische antwoorden van deze tijd, waarin het “ik” de boventoon voert? Daarom alleen al was een verdiepende vervolgvraag zinvol geweest. Want antwoorden als “zijn wie ik wil zijn” en “doen wat ik wil” kun je eigenlijk pas
waarmaken als je eerst ervaringen ontwikkeld hebt in het leven. En zo’n antwoord is ook pas oké als je bij realisatie ervan rekening houdt met de ander, een moreel kompas kent en handelt binnen de grenzen die de wet stelt. Uitgangspunten die ook in het voetbal moeten gelden.
Want zou DVOL kampioen geworden zijn als spelers zich gedragen hadden zoals ze zelf willen, zonder rekening te houden met de kwaliteiten van medespelers? Is het juist niet de verdienste van hun (nu ze kampioen zijn, ook: onze) trainer Thijs Hendriks dat hij een team gesmeed heeft van spelers die, hoewel zeer divers in kwaliteit, met elkaar willen strijden voor een goed resultaat, zich verbonden voelen met elkaar en staf? Teambelang staat voorop niet het eigen belang (het “ik”), maar solidariteit en verbinding. En dat mocht uitbundig gevierd worden met een groot deel van Lent op 8 mei in Zijdewinde. Het werd een memorabele DVOL-avond. Hoewel begrijpelijk vanuit zijn perspectief, is het toch jammer dat Thijs vertrekt naar De Treffers. Heel wat treetjes hoger op de trainersladder. Met deze stap toont hij wel het antwoord op zijn vrijheid: ik ga nu doen wat ik wil doen. Maar dat vanuit een moreel kompas, omdat hij die beslissing pas nam ná gesprekken met de hiervoor verantwoordelijke DVOL-mensen. Terecht is hem nu een ander speelveld gegund, in Groesbeek, letterlijk en figuurlijk hogerop. Zo merk je dus ook bij DVOL: “alles van waarde
is kwetsbaar”(Lucebert 1954), en kan daarom makkelijk verdwijnen. Want naast Thijs verdwijnt ook DVOL-talent Milan Gardien, die transferreert naar DOVO (Veenendaal) om daar zijn kwaliteit en waar-de te tonen. Zeker óók van waarde zijn de vrouwen die bij DVOL voetballen. Kwetsbaar? Nee hoor, zij willen zich graag laten zien. Daarom hun verzoek om de Dameswedstrijden ook te vermelden op de borden die staan langs de toegangswegen tot Lent. Op een paar planken worden daar al jaren alleen de wedstrijden van Heren1 aangekondigd. En waarom niet van Dames1, vragen zij zich af. Ja, daar zullen dan grotere borden voor gemaakt moeten worden. En als DVOL het meiden- en damesvoetbal wil promoten
mag publiciteit voor deze Dameswedstrijden best worden uitge-vent! Zo niet dan blijven ze bij DVOL wel met die planken voor de kop lopen…. En ik vermoed dat veel mannelijke leden, al dan niet beïnvloed door de manosfeer, dat streven naar deze gelijkwaardigheid ervaren als ware het een schop tegen hun schenen. Maar ja, als dat zo is heren, neem dan maar (nog?) langere scheenbeschermers. Hiermee kun je wellicht beter zo’n stootje incasseren én accepteren. Hoe mooi zou het zijn dat juist nu DVOL kampioen is geworden, DVOL ook kampioen is op het gebied van gelijkwaardigheid. Al is dat maar in het kenbaar maken van de wedstrijden van Dames 1. Onlangs zag ik zo’n aankondiging van een Dameswedstrijd op het bord van voetbalclub Overasseltse Boys (what is in a name?). En als het al in Overasselt kan, waarom niet bij DVOL in Lent? Kunnen we laten zien dat DVOL zich níét laat meeslepen in die opkomende manosfeer. Dat was veelvuldig in het nieuws deze weken. Vooral hoe jong-ens beïnvloed worden door dat gedachtegoed, dat via Tik-Tok en andere gif producerende sociale
media over hen wordt uitgestort. Met belangrijke aanname dat de vrouw heel gedienstig voor en onderdanig aan de man moet zijn.
Daarom zo belangrijk dat vrouwen wél gehoord en gezien worden, ook bij DVOL. Want vrijheid geldt voor iedereen, ongeacht gender en kleur en is niet vanzelfsprekend. Zelfs in onze bevoorrechte samenleving staan we tegenwoordig vaak tegenover elkaar, dulden de ander niet in ons leven, zeker niet als die een andere huidskleur heeft, een andere taal spreekt. Maar we mógen niet verder vervreemden van elkaar anders worden we zelf de nieuwe aZielzoeker. Waar beter dan bij onze mooie voetbalclub van vele jongens én meiden kunnen we de verbinding laten zien, in gelijkwaardigheid, al is het via een simpel houten bord…..!
TNT
Reacties graag naar: vrijwilligers@dvol.nl